Namioty ultralekkie

Laminat (włókno szklane) to najtańszy i najbardziej rozpowszechniony materiał o niskiej trwałości (nie służy mu częste użytkowanie) i większej wadze. Durawrap/Duraflex/Wrapflex to ulepszony laminat, ale znacznie mocniejszy z wyraźnie widocznym wzorem w romby na powierzchni. Stelaże duraluminiowe są najczęściej stosowane w namiotach ultralekkich, ich główną zaletą jest niska waga i wysoka trwałość. Konstrukcje stalowe nadają się do namiotów mieszkalnych i tarpów, mają wysoką wytrzymałość i nośność, ale także wagę. Włókno węglowe/kevlar to absolutnie najlżejszy materiał, stelaże można znaleźć w ofercie dodatkowo płatnej tylko kilku producentów namiotów ekspedycyjnych na świecie. Kije trekkingowe/sprzęt lawinowy to konstrukcyjnie nietypowe rozwiązanie, ale w zupełności wystarczające na nocleg, zaletą jest niższa waga całkowita.

Typ kopułowy (igloo) to najpopularniejsza samonośna konstrukcja, łatwa w montażu. Geodezyjny typ kopułowy jest przeznaczony do ekstremalnych warunków, konstrukcja krzyżuje pręty w kilku miejscach, co zapewnia większą wytrzymałość i stabilność. Typ tunelowy jest stawiany za pomocą prętów, które się nie krzyżują. Wykorzystuje efektywnie przestrzeń wewnętrzną i przy dobrym zakotwiczeniu zapewnia wysoką odporność na wiatr. Namiot typu A to jednopłaszczowy namiot, którego konstrukcję tworzą dwa solidne maszty umieszczone pośrodku przedniej i tylnej ściany. W konstrukcji namiotów dmuchanych maszty i pręty zastąpiono tubami powietrznymi, dzięki czemu montaż nawet większych namiotów rodzinnych jest prosty, ale wymaga pompki lub kompresora z kompatybilną końcówką. Rozwiązanie samorozkładające się zapewnia bardzo szybki i łatwy montaż, większe rozmiary opakowania i gorszą obsługę podczas składania. Tipi/Jurta mają nietypową konstrukcję zapewniającą dużą wspólną przestrzeń za wysoką cenę i większą wagę.