Mushing – sport zespołowy z psami

Spis treści |
Historia mushingu
Korzenie mushingu sięgają ludów północy, które szukały sposobu na łatwy transport ciężkich ładunków na większe odległości. Z czasem człowiek odkrył, że niektóre psy nadają się do tego lepiej niż inne, co zapoczątkowało celową hodowlę. Do najważniejszych cech psa należały wytrzymałość, niezawodność oraz łatwość w utrzymaniu.
Jako że człowiek ma rywalizację we krwi, niedługo potem zaczęły się pierwsze wyścigi zaprzęgów. Rozwój dyscypliny przyspieszyła gorączka złota na Alasce, która spopularyzowała i ugruntowała wykorzystanie psich zaprzęgów zarówno w codziennym życiu, jak i w formie rozrywki na przełomie XIX i XX wieku. Dlatego to właśnie *Alaskę* można nazwać kolebką sportów saneczkowych.

Rola maszera
Wiele osób myśli, że maszer to ktoś, kto po prostu staje na saniach, wózku czy specjalnej trójkołowce i wygodnie się wiezie. Dawniej być może tak bywało, ale dziś mushing to bardzo popularny sport, który – jak każda dyscyplina – ewoluuje. Odbywają się Mistrzostwa Świata, Mistrzostwa Europy, Puchar Świata, a nawet mówi się o włączeniu mushingu do programu Igrzysk Olimpijskich. Z tej perspektywy jasne jest, że współczesny maszer musi być bardzo dobrze przygotowany fizycznie.
Dlatego obecnie trening dzieli się zazwyczaj na dwie części: przygotowanie psów (kiedy maszer faktycznie jest bardziej pasażerem, skupiając się na treningu zwierząt) oraz praca własna, kiedy maszer buduje swoją kondycję. Podczas zawodów wszystko musi zagrać idealnie – forma psów i człowieka. Wyścig to współpraca zwierzęcia i człowieka. Oznacza to, że na każdym podbiegu zeskakujesz z płóz i pomagasz psom pchać sanie lub wózek – biegniesz, aby utrzymać prędkość i pokonać trasę jak najszybciej.
Mushing to zajęcie dla osób, które kochają psy, przyrodę i przede wszystkim nie boją się ubrudzić. To hobby wymagające czasowo i finansowo, choć uprawiają je także ludzie z ograniczonym budżetem. W gruncie rzeczy to nie hobby, to styl życia, któremu jako maszer podporządkowujesz wszystko inne.

Podział mushingu
W dzisiejszych czasach mushing dzielimy na dyscypliny indywidualne i zespołowe (psie zaprzęgi). Kolejny podział dotyczy nawierzchni: zawody off snow (na sucho) i on snow (na śniegu), a przede wszystkim długości trasy: sprint (do 25 km), mid (35 km i więcej bez obciążenia) oraz long (45 km i więcej z obciążeniem). Oczywiście nie można zapomnieć o wyścigach etapowych. Istnieje też podział ze względu na psy: rasy czystokrwiste oraz różne krzyżówki hodowane specjalnie pod kątem szybkości.
Według psów
- Psy rasowe: siberian husky, alaskan malamute, czeski pies górski, samojed, pies grenlandzki.
- Krzyżówki (kategoria otwarta): eurodogi (european sled dog), alaskan husky i inne psy specjalnie hodowane do sportu.
Dyscypliny indywidualne
|
|
|
Większość dyscyplin indywidualnych dzieli się dodatkowo ze względu na płeć (kategorie męskie i damskie). W dyscyplinach zespołowych taki podział nie występuje.

Dyscypliny zespołowe (psie zaprzęgi) i ich kategorie
|
off snow:
|
on snow:
|

Najsłynniejsze wyścigi
Na świecie odbywa się wiele wyścigów etapowych. Jeden z najtrudniejszych w Europie rozgrywany jest na grzbietach Gór Orlickich – to Šediváčkův long (300 km).
Do najbardziej znanych wyścigów na świecie należą:
- Yukon Quest – wyścig na 1000 mil – Alaska
- Iditarod – wyścig na 1000 mil – Alaska
- Polardistans – wyścig na 300 km – Szwecja
- Finnmarkslopet – wyścig na 1000 km – Norwegia
Przydatne linki
Autor: Jan Svoboda
Źródła: archiwum autora, pixabay.com










